Το ημερολογιο της ψυχης μου

Μια ημερα οπως οι αλλες......
ετσι νομιζε η Ειρηνη,αλλα οχι δεν ηταν τελικα συνηθισμενη μερα.
Πονουσε η μητερα της,εκλαιγε....και η Ειρηνη ανημπορη απλα την κοιταγε.
Την ετριψε,την φροντισε και την εβαλε να κοιμηθει,οπως βαζει μια μητερα το παιδι της...οπως τοσα χρονια εκανε και η Ελενα στην Ειρηνη.
Καθισε στον καναπε η Ειρηνη και προσπαθησε να ηρεμησει,δεν μπορουσε ομως,προσπαθησε να κοιμηθει...οχι ηταν αδυνατο.
Αρχισε να κλαιει με ενα βουβο κλαμα για να μην την ακουσει η μητερα της,ποναγε πολυ,η καρδια της,η ψυχη της.Ποτε θα τελειωνε ολο αυτο?Ποτε επιτελους θα μπορεσουν να χαμογελασουν?
Ενα μεγαλο γιατι ολα αυτα τριγυρναγαν στο μυαλο της Ειρηνης,δεν μπορουσε να βρει την λυση,δεν μπορει να κανει την μητερα της να χαμογελασει,δεν μπορει να κανει τιποτα.
Η Ελενα εχει περασει τοσα πολλα στην ζωη της,γιατι να τα περναει ολα αυτα?Δεν της αξιζει..........


Πονος........και μονο πονος

Θα περασει ομως και αυτο οπως περασαν τοσα πολλα απο την ζωη των 2 γυναικων.
Δυο γυναικες που οι ζωες τους μοιαζουν τοσο πολυ.